Dankbaarheid is iets moois.
Een warm kopje thee, een fijne wandeling, een appje van iemand die aan je denkt. Het zijn dingen die je even kunnen laten glimlachen. Maar wat als je daar even geen ruimte voor voelt?
Wat als je rouwt, overprikkeld bent, leegloopt op alles?
Moet je dan ook nog dankbaar zijn?
Het mag. Maar het hóéft niet.
We leven in een wereld waar “dankbaar zijn” vaak wordt gepresenteerd als dé manier om je beter te voelen. En soms werkt het ook. Maar niet altijd.
Soms voelt het meer als druk dan als steun.
Alsof je je niet rot mag voelen, omdat er “ook nog zoveel is om blij mee te zijn”.
Maar dat is geen eerlijk verhaal.
Zelf ben ik veel bezig met positiviteit omdat ik vanbinnen vaak erg negatief ben. (De innerlijke criticus!)
Maar ik weet dus als geen ander dat dankbaarheid niet altijd de juiste oplossing is.
Je mag gewoon balen
Er zijn dagen dat alles zwaar voelt. Dat je moe bent van proberen.
Dat je je een beetje verdwaald voelt in alles wat je moet dragen.
Op zulke dagen helpt het niet als iemand zegt:
“Maar kijk eens naar wat je wél hebt?”
Soms wil je gewoon even zeggen:
“Vandaag is gewoon kut.”
Zonder schuldgevoel. En dat is oké.
Het is erg belangrijk deze momenten ook te voelen.
Bij mij helpt een “jankfilm”. Even lekker de tranen laten lopen terwijl je naar een zielig film kijkt. (Het is wel aan te raden dat je een film kiest waarvan je weet dat hij goed afloopt haha!)
Dankbaarheid is niet verplicht
Het is geen to-do die je moet afvinken.
Het is iets dat mag groeien, als je er ruimte voor hebt.
Soms komt het in kleine dingen, vanzelf.
En soms… is het er even niet. Allebei is goed.
Tot slot
Je hoeft niet dankbaar te zijn om ‘goed bezig’ te zijn.
Je hoeft niets te forceren. Je gevoel mag er zijn, zoals het komt.
Zorg voor jezelf.
Op jóuw manier.
In jóuw tempo.
Liefs x Y.